logo
menuruimte

Omschrijving leven enn werk.

 

Rose-Marijke Weiss is geboren in Bennekom en opgegroeid in het Groningse Haren.  

Op jonge leeftijd had zij een ballet carriere voor ogen. Ze deed de klassieke dansopleiding bij het Operaballet o.l.v. Francoise Adret  in Amsterdam , bij de legendarische Olga Preobajenska en Madame Nora  in de befaamde Studio Wacker in Parijs en zij danste kort bij het Nederlands Ballet o.l.v. Sonia Gaskell in Den Haag. Met één woord vat ze haar opleiding samen: discipline. Eem middelbare school zoals dat nu geregeld is voor dansers-in-opleiding bestond toen niet, dus zij combineerde de opleiding met haar middelbare school. Nu zijn daar goede gecombineerde opleidingen voor.

Ze moest met het klassiek balletdansen stoppen want ze werd te lang!  Ze trouwde jong en kreeg twee kinderen. Zo rond haar 40ste en inmiddels alleenstaand ging ze op zoek naar zichzelf en de diepere lagen van het leven. Onderweg vond ze opnieuw de kunst.Vrijer dan voorheen maar met de steun van de discipline die ze opdeed als danser zocht ze zich een weg.

In 1980 gaf ze haar vaste baan op om zich in het avontuur te storten. Ze volgde avondlessen aan de Haagse Academie in architectonische vormgeving en had overdag losse baantjes. Vanaf 1983 bezocht ze de Schule des Sehens, opgericht in 1953 op de Festung Hohensalzburg in Salzburg door Oskar Kokoschka waar zij o.a. studeerde bij Prof. Giselbert Hoke. Zij verbleef daar elke zomer tot aan 1995. Door een contact in Salzburg werd ze in 1996 uitgenodigd in Dresden te exposeren met haar grafisch werk. In deze kunststad bij uitstek en gezien haar veelzijdige achtergrond voelde zij zich hier meteen thuis. Dit was dus kort na de "Wende" en het resulteerde in een langdurig verblijf en in de sfeer van het Duitse expressionisme  vond ze daar haar weg. Nu, na bijna 25 jaar van werken en exposeren, een eigen atelier en een lidmaatschap van Der Neuen Saechische Kunstverein ligt deze stad haar nog altijd zeer na.

Haar zoektocht ging dieper en verder. In de moderne cultuur zijn spiritualiteit en wetenschap uiteengevallen. Terwijl het juist steeds duidelijker wordt dat de ontwikkeling op alle gebieden met elkaar samenhangt. Ze raakte geïnteresseerd in transpersoonlijke psychologie, deed een vierjarige opleiding esoterische  wetenschap in Amsterdam. Op congressen en symposia in Europa, Amerika, Australie en Zuid-Afrika kwam ze met ontwikkelingen op New-Age gebied in aanraking. Ze ontwikkelde een grote belangstelling voor de Australische Aboriginals en de Indianen, want dat zijn culturen waar kunst, spiritualiteit, wetenschap en het dagelijkse leven met elkaar samenhangen.

In haar leven tekende zich steeds duidelijker een lijn van verzet af, waarin ze zich verwant voelt met de surrealisten en dadaïsten, tegen het maatschappelijk pantser van de conventionaliteit, de hypocrisie en het verdoezelen van de waarheid. Het streven naar een absolute vrijheid van haar ideeënwereld, de mogelijkheid van vrije verbeelding en toevalligheden werden in haar werk steeds belangrijker. Tegen het eenzijdig uitoefenen van de rationaliteit en het denken, het overwaarderen van de techniek, ook in de kunst.  De gedachten van Carl Jung, metafysische systemen (alchemie, astrologie, mythologie) en droombeelden spraken haar zeer aan. Door schijnbare tegenstellingen te verenigen ontstaat een nieuwe werkelijkheid . De natuur, muziek en het universum zijn belangrijke inspiratiebronnen.

In 1997 ontstaat een serie keramische schalen gerealiseerd bij "Struktuur'68" in Den Haag. Vanaf 1997 is er een samenwerking met de Porceleyne Fles in Delft en ontwerpt een serie schalen, vazen en tegels in oplagen. In 1998 begint ze glassculpturen te vervaardigen.

Rose-Marijke exposeert in binnen- en buitenland, de laatste jaren voornamelijk in Duitsland.

 

Lid van Stroom HCBK Den Haag sinds 1985, lid FNV/KIEM sinds 1982, lid Beeldrecht sinds 1997, lid Der Neuen Saechsischen Kunstverein e.V. in Dresden/Duitsland sinds 2005.

Werkt en verblijft sinds 1995  in Dresden (Duitsland) en omgeving. De thuisbasis is haar Haagse studio. 

 

 

 

Tekst geschreven door L.A. Daane Gallery, Amsterdam

Op een lyrische wijze toont Weiss in haar abstracte werken een kwaliteit van heel vitale elementen.Het abstracte versluiert als het ware een concrete behoefte om expliciet te zijn. Dat is zij ook in haar werken op papier. Het driftige, het directe van emotie is afleesbaar en invoelbaar. De benadering van het papier is direct, elementair. Zij laat ons aan de hand van een reeks van werken invoelen wat haar motieven zijn. Deze zijn vooral een sterk hedendaagse interpretatie van abstract expressionistische uitgangspunten welke een bijna onbeperkt persoonlijk emotioneel handschrift niet in de weg staan. Het is het ordenen via een registrerende thematiek van een picturale werkelijkheid welke zij tot zich heeft genomen en een uitdaging vormt daar hard op in te werken. De subtiele ondertonen van de jaren 50 maken het tot een melodie van toon, toets en observatie waarin de kijker een eigen spel mee kan spelen.